Operayla ilgilenmek, yalnızca bilet kesmek değildir. Bir salona girmek, ışık sönmeden önceki o ince gürültüyü duymak, ardından bir nefesin sahneyi doldurmasıdır. Çello çalışmak da benzer bir iş: odanın köşesinde, yay ile zamanı kesmek.
Türkiye’de sahne sanatları çoğu zaman “elit” diye uzağa konur. Oysa nefes evrenseldir. Bir genç, evinde çello çalışırken de, bir koroda ısınırken de aynı işi yapar: bedenini duyulur hale getirmek. Artistic Dergi’nin sesli olması bu yüzden sahneyle akrabadır. Mikrofon da bir sahne, sayfa da.
Yazar olarak sahnedeki insanı anlatırken teknik terim yığınına girmek istemiyorum. Asıl mesele, sanatçının görünmeden önceki hali. Prova, tekrar, kısık sesle söylenen arya, yanlış çıkan nota. Dergi bu “görünmeyen prova”yı yazabilir. Sesli dergi ise o provayı kulağa bırakır.
Yeni insanlarla tanışmak, bakış açısını genişletir. Sanatçıya yol göstermek, onu daha çok tanımak ve tanıtmak. Bu cümleler slogan değil, iş tanımı. Organizasyon ekibinde çalışmak ile yazı yazmak aynı masada durduğunda, bir konserin afişi ile o konserin eleştirisi birbirini besler.
Nefes bittiğinde sahne de biter. Yazı ise nefesi tekrar başlatır. Bu sayıyı çevirirken bir arya hayal edin; dinlerken de bir sayfa. İkisi üst üste binince dergi, salonun kapısını aralar.
